و پریشانی موهایم با نوازش انگشتانت آرام گیرد.
چقدر می خواهم بایستم و ببینم که آن بالا بالا ها می پری و من خوشحالم
که می بینم هی کوچک و کوچک تر می شوی .
ومی دانم که هرچه کوچک تر ببینمت بال های بزرگتری داری.
با ل پروازت چند؟
تو بال پرواز میخواهی
و
من پای دویدن دارم.
نامه های مچاله شده روی میز...مرد از این دنده با آن دنده شد و کودک چشم هاش را به
ارامی باز کرد لبخندی زد.
...پیرمرد با خوشحالی خم شد زن زیبا چیزی جا گذاشته بود...
پیرمرد عکس ها رو به خاطر سپرد و دامن کوتاه زن را برداشت.
در بسته شد ... لیوان های روز میز و نامه های مچاله و رقص ماهی در تنگ آب و
خواب مرد و بیداری کودک
... کودک را در آغوش گرفت وآرام کرد و روبروی پیرمرد نشست پیرمرد چای ریخت و
زن زیبا لیوان چایش را جرعه جرعه خالی کرد.اشک در چشم های زن زیبا حلقه بست:
می خواهم تمام فاصله میان انگشت هایم را خاکستری موهایت پر کند.
می خواهم تمام فرصت شنیدنم را صدای قلب تو از من بستاند.
می خواهم تمام پوستت را جریان اشک من خیس کند.
میخواهم تمام حجم شنیدنت از صدای دوستت دارم های من آکنده باشد .
میخواهم تمام چشم هایت پر از تصویر چشم های من در لیوان چایت باشد .
می خواهم تمام دست هایت در تکاپوی جعد موهایم باشد.
می خواهم داغی احساسم تمام خواب نیمه شبانت را بدزدد.
می خواهم عطش آغوشت را خواسته های من سیراب کند.
می خواهم تمام راه حنجره ات از تکرار نام من بسته باشد .
میخواهم تمام راه نفس هایت را بغض نترکیده ی دلتنگی من بر تو بگیرد.
.
.
.
.
.
پیرمرد بر خاست تا لیوان های چای را بشوید.
زن زیبا برخاست و آیینه را شکست .
از زیر چادر نمازش پیدا بود.
پیرمرد میان انبوه نامه های مچاله پی چیزی میگشت...کودکی آن طرف تر هق هق سر داده بود.
دختر از در خانه ما گذشت...دوره گرد فریاد می زد : سیب آوردم سیب.
مرد بی هیچ رو اندازی وسط اتاق خوابش برده بود.
پیرمرد تند تند نامه هارو بی صدا مچاله میکرد.
زن زیبا پر از زندگی بود در خانه راه می رفت و فریاد می زد...
دختر چادرش را به سر کرد و از خانه بیرون رفت...
زن زیبا در مقابل آینه ایستاد ...چقدر زیبا شده بود...موهایش ... و چشم هایش ...و
دامن کوتاهش.
.
.
.
آفتاب شهریور تمام خیابان را نوازش می کرد...
زن زیبا از رو بروی دختر عبور کرد ...
پدر پیشانی دخترش را بوسید...
همه تن دختر رنگ سبز بود ...
پدر دامن دختر را باآب شست ...
دختر زمزمه کرد آب...
پدر لیوان های آب را تقسیم کرد...
دو پله آنطرف تر... درهای آن جا همه از شیشه بود...خیابان های پر از درخت ...و
قدم های سنگین رو به خیابان دختر
.
.
.
.
.
دختر همه سنگینی بار سفر زن زیبا را به دوش کشیده بود.
نیچه به درستی میگوید :((آنکه دوست را خواهان است باید در راهش جنگ برپا کردن را نیز بخواهد وبرای بر پا کردن جنگ باید توان دشمنی داشت .می باید دشمنی را که در دوست نیز هست پاس داشت .بهترین دشمن را در دوست می باید داشت .آنگاه که با او به ستیز بر می خیزی دلت می باید از همیشه به او نزدیک تر باشد .))