هزار نامه عاشقانه

بیقراری

1000nameh — Sat, 31 Oct 2009 13:57:18 GMT

ای کاش چشم هایم را میخواندی نه نامه هایم

ای کاش دستانم به دستانت می رسید نه نامه هایم

ای کاش موهای بلندم را پریشان میکردی نه انبوه نامه هایم

ای کاش فرصت هایم صرف شکستن سکوت بینمان می شد نه نوشتن نامه هایم

ای کاش تمام نبودن هایم را برای رسیدن من طاقت می کردی نه نامه هایم

ای کاش نگاهت به نگاهم خیره می ماند نه به نامه هایم

ای کاش دستانت چین و واچین دامنم را مچاله می کرد نه نامه هایم

ای کاش .....................................................................

ای کاش دست تو به دامن کوتاه من می رسید نه به نامه هایم .

یک درد دل کوچک

1000nameh — Fri, 23 Oct 2009 18:56:09 GMT

مترسک بودن چقدر سخت است

قبض تلفن را بردار

فیش حقوقم کجاست ؟

قسط با نک مسکن دیر شد

کارت بانکم را برو بگیر

بچه هارا هم تو تربیت کن

راستی از تهران مهمان داریم

مرد میگفت :کمی با من مهربان تر باش

چه تقسیم عادلانه ای:

نهار شام و تمام ریخت و پاش بچه ها مال تو

گوشه مبل راحتی و اخبار و خواب وک امپیوتر مال من

من داد می زنم

تو ساکت باش

این جا کشور عشق است

تنها تویی که می تازی

تنها منم که می بازم

من بابایم را خیلی ناراحت کرده ام

اما بابا قول میدهم این بار

مترسک خوبی باشم

تنهایک درد دل کوچک

1000nameh — Tue, 20 Oct 2009 03:15:28 GMT

درود بر تو
گاهی فکر میکنم شعرهایت مال من است گاهی فکر میکنم
گاهی که فکر میکنم دلم میگیرد چه میکنی در این تنها تر بودن با خود؟

ای کاش ذره ای از ترا می دانستم انوقت دیگر به حال دلم افسوس نمیخوردم
ایا ما از زیر پوشش توری بیرون خواهیم رفت ؟
کمکم کن کمکم کن
مرد می پرسید نان حاضر است ؟

چقدر از این عشق بدم میاید عشق نان وشکم عشق نان وشهوت ترا میبوسم چون زیبایی اخر چرا؟

این قدر بی رحمی مرد
ترا عاشقم چون میخندی
خوشحالم تو هم خوشحال باش
میخواهم بخوابم پس سکوت کن
میخواهم بروم پس کفش بپوش
چقدر از این مترسک بودن بدم میاید بدم میاید
گاهی فکر میکنم جای من این جا نیست گاهی فقط فکر میکنم
زنی دیشب برایم نامه نوشته مرا ببخش بیا درباره گذشته هایمان حرف بزنیم
گفتم دیگر نمی شناسمت ونمیدانم چه بر ما گذشته که بخواهم حرفی بزنم
دیگراز قلب وروحم مگر چقدر باقی مانده
چقدر از این زن بدم میاید بدم میاید

پرواز

1000nameh — Sun, 18 Oct 2009 01:56:18 GMT

دوستت دارم

مثل اب خنک

مثل سایه درخت تابستان

مثل سیب انار گلابی

نه تو خاموش نیستی

تو نه مثل دماوند استواری

نه مثل مهتاب روشنی

تو تنها

مثل من عاشقی

من دچار خویشم

یا گرفتار تو؟

کاش به خوابیت نمی آمدم هرگز

ای کاش بیداریت را پر می کردم

دست تو به دامن کوتاه من نرسید

یا دست من به دامن خدا؟

پرواز

1000nameh — Sat, 10 Oct 2009 11:12:18 GMT

شب بود ...ابتدای هر چیزی که ممکن بود ...مهتاب ان بالا بالا ها ...دماوند به عظمتت باد بادکم را تا ان سوی برف هایت بالا خواهم برد.اخ بادبادکم افتاد.

من زیر لب دعا میخواندم و پدر در رختخواب از این دنده به آن دنده می شد و تند تند نفس می زد... من تا ابتدای هر چیزی که ممکن بود رفتم ... اخ باد بادکم افتاد.

آن غروب من پای دماوند ...این غروب من پای ساحل ...آن غروب مهتاب ...این غروب بادبادک...آخ باد بادکم افتاد.

آن جا من پابه پای مه بالا می رفتم ...این جا به دنبال باد بادکم می دویدم ...آخ باد بادکم افتاد .

آن جا چای آلبالو ...این جا چای و دود زغال ...آخ باد بادکم افتاد .

ان جا مهتاب بالا رفت ...چای خوردیم ...آواز خواندیم ...راه رفتیم راه ...وتا صبح بیدار ماندیم ...وچه عاشق بودیم.

این جا باد بادکم افتاد ...چای به زمین ریخت ...بال پروازمان چقدر دیر رسید ...وخواب تمام شب مارا پر کرد ...وچه عاشق بودیم .

پرواز

1000nameh — Sun, 04 Oct 2009 15:24:18 GMT

از رقص ماهی در تنگ بلور تا بال پرواز تو راهی به جز عبور از عاشقی دست های من نیست.

جایی که هیچ جا نبود در تمام شب مهتاب بود و دما وند ...دماوند ومهتاب ...دو عاشق بد مست و صدای آوازی که سالهای مدید دلتنگی را فریاد می زد و پیامبری که عصا زنان می رفت و حسرت یک بوسه را در دردلش به سختی می کشید.دختری که در سایه سار سروهایی که میوه نمی دادند دوشادوش پدرش راه می رفت و رویا درو میکرد و راهی که به هیج کجا ختم نمی شد و فرصت هیچ کاری نبود زن دلش بچه میخواست .

مرد ساده دل میخندید و حرف میزد، چقدر دوست داشت دوستش می داشتیم و نامش را عاشقانه فریاد میزدیم نمی شناختمش اما مهربان بود، مثل همان اتاق، مثل همان فرصتی که تاریکی به ما بخشید ،مثل گوش های من برای پچ پچ های شبانه تو ،مثل موهای تو برای انگشتان من ،مثل دست های تو،مثل دست های من ، مثل چای آلبالو.

فرصتی نبود، راه برگشت هنوز ادامه داشت حر ف حرف وحرف و حرف ، سکوت و سکوت وسکوت و تو دانستی که شاید منم غصه هایی دارم.

رفتیم اما چه شد ،مرد با تمام حس کنجکاویش از یک خاطره خیس نیمه کاره عاشقی جا ماند ، تنها دانستیم که به سلامت رسیده است ،هی مردتو بگو گیتارت را کی میخری ،آرزو میکنم آوازت از دماوند هم رد شود .

ابتدای روز بود ،صندلی ها همه چوبی بودند ، انجا بود که داد می زدند برگه تقسیم میکردند ورای می دادند وبه همه میگفتیم به ما رای بدهید ،اما اسم ما را ننوشتند و وعده زمستان دادند.آدرس مان را گرفتند وشماره تلفن دادند ... با ما در تماس باشید ...آیا وعده زمستان شما مهربانی تاریکی شب دیگری را به ما خواهد بخشید ؟

ظهر شد ، تاکسی ، فرودگاه و من که جایی برای خواب میخواستم ،دست تو از دامن من کوتا بود یا دست من از دامن خدا؟

پرواز

1000nameh — Mon, 21 Sep 2009 13:15:18 GMT

چقدر دوست دارم خستگی شانه هایم را مهربانی دست های تو تکان دهد.

و پریشانی موهایم با نوازش انگشتانت آرام گیرد.

چقدر می خواهم بایستم و ببینم که آن بالا بالا ها می پری و من خوشحالم

که می بینم هی کوچک و کوچک تر می شوی .

ومی دانم که هرچه کوچک تر ببینمت بال های بزرگتری داری.

با ل پروازت چند؟

پرواز

1000nameh — Sat, 19 Sep 2009 23:31:36 GMT

شوق مهر بانی با تو سینه ام را چنگ می زند

تو بال پرواز میخواهی

من پای دویدن دارم.

انتها

1000nameh — Fri, 11 Sep 2009 11:35:18 GMT

پیرمرد در را باز کرد ... سینی چای را روی میز گذاشت ... ماهی در تنگش می رقصید ...

نامه های مچاله شده روی میز...مرد از این دنده با آن دنده شد و کودک چشم هاش را به

ارامی باز کرد لبخندی زد.

...پیرمرد با خوشحالی خم شد زن زیبا چیزی جا گذاشته بود...

پیرمرد عکس ها رو به خاطر سپرد و دامن کوتاه زن را برداشت.

در بسته شد ... لیوان های روز میز و نامه های مچاله و رقص ماهی در تنگ آب و

خواب مرد و بیداری کودک

شعله

1000nameh — Sun, 06 Sep 2009 13:07:18 GMT

زن زیبا چادر نمازش را روی مرد انداخت ... نامه های مچاله پیر مرد را صاف کرد

... کودک را در آغوش گرفت وآرام کرد و روبروی پیرمرد نشست پیرمرد چای ریخت و

زن زیبا لیوان چایش را جرعه جرعه خالی کرد.اشک در چشم های زن زیبا حلقه بست:

می خواهم تمام فاصله میان انگشت هایم را خاکستری موهایت پر کند.

می خواهم تمام فرصت شنیدنم را صدای قلب تو از من بستاند.

می خواهم تمام پوستت را جریان اشک من خیس کند.

میخواهم تمام حجم شنیدنت از صدای دوستت دارم های من آکنده باشد .

میخواهم تمام چشم هایت پر از تصویر چشم های من در لیوان چایت باشد .

می خواهم تمام دست هایت در تکاپوی جعد موهایم باشد.

می خواهم داغی احساسم تمام خواب نیمه شبانت را بدزدد.

می خواهم عطش آغوشت را خواسته های من سیراب کند.

می خواهم تمام راه حنجره ات از تکرار نام من بسته باشد .

میخواهم تمام راه نفس هایت را بغض نترکیده ی دلتنگی من بر تو بگیرد.

پیرمرد بر خاست تا لیوان های چای را بشوید.

زن زیبا برخاست و آیینه را شکست .